Jeanette

Kortstondige affaire

Al jaren volg ik het Concours de la Chanson. Zazi en Wende zijn er begonnen en het is natuurlijk een muzikale verrukking op het gebied van het Franse chanson. Als liefhebber van de taal en het genre groeide mijn wens om ook een keer op dat podium te staan. Nu zing ik wel graag in het Frans, maar het aantal liedjes dat ik echt goed ken, is niet heel groot. Misschien weerhield me dat eerst wel om mee te doen. Daarna kwam corona. Eerst in het land en aan het eind van de pandemie deed ik zelf nogal enthousiast mee. Toen leek het Concours even te verdwijnen en keek ik er niet meer naar. Kortom, het kwam er niet van.

Tot twee weken geleden. Om de een of andere reden vroeg ik me af wanneer het volgende Concours was. Ik checkte de site en zag dat je nog kon insturen. Nog tien dagen, maar het kon nog! Wel te kort om nieuwe liedjes in te studeren en zodanig te laten beklijven dat ik ze kan brengen. Gelukkig had ik wel wat opnames gemaakt en ik besloot dat het daar maar mee moest gebeuren. Je moet drie filmpjes aanleveren met minstens één chanson van een artiest die is geboren na 1985. Met het temmen van Voilá kon ik dat in ieder geval afvinken. Verder had ik ‘La chanson des vieux amants’ van Brel al eens opgenomen. Dat was echter zonder beeld en met een paar timingfoutjes. ‘Je vole’ van Louane had ik ook, maar daar zit een lelijke uitspraak in. Zaken die volgens mij niet zo handig zijn als auditiefilmpje voor een wedstrijd met Franse chansons. Kortom, ik had tien dagen om nieuwe filmpjes te maken, met een lastige beperking van een postcovidterugvalstem, maar ik besloot ervoor te gaan.

Het werden dagen van de liedjes veel zingen, om de tekst op te frissen. Gestuntel met opname-opstellingen van laptop, tablet, telefoon en zangspeaker in verschillende combinaties. Ik bleef tekstfoutjes maken, dus ik moest de boel zodanig installeren dat het niet zo zou opvallen dat ik de tekst af en toe aan het meelezen was. Het werden versprekingen, kuchjes en steeds opnieuw beginnen. Stoppen als de stem het opgaf en de dag erna weer opnemen met frisse moed. Na een middag van vijftien mislukte opnames, was ik er bij de zestiende in geslaagd een goede opname te maken. Nee, nouja, behalve de laatste zinnen. Toen kwamen de zoon en zijn vriendin binnenwandelen. Er is beeld en geluid van mijn frustratie; niet heel damesachtig. Afijn, een rommelige snelkookpan, maar op de laatste dag had ik drie filmpjes om in te sturen! Ik vulde het formulier in, drukte op ‘send’ en nam een enorme kop thee.

Meteen de dag erna in mijn mailbox:
Dank voor je aanmelding, echter, we hebben je geluisterd en gezien, de chansons die je uitgekozen hebt, zijn al chansons die een keer gewonnen hebben. We kunnen helaas niet in herhaling vallen. Misschien kun je voor volgend jaar ander repertoire aanboren en je weer aanmelden?

Ietsjes te impulsief in het avontuur gestort en niet alles goed gelezen misschien? Afijn, daardoor ga ik wel een heerlijk jaar tegemoet, waarin ik me mag onderdompelen in het minder bekende chanson Française en daar heb ik toevallig heel veel zin in!

Kortstondige affaire Meer lezen »

Voilá… eindelijk.

Verliefd was ik, toen ik in 2021 de inzending van Frankrijk voor het Eurovisie Songfestival zag. Voilá door Barbara Pravi. Een wonderschoon chanson vol dramatiek en een rauwe tekst, die me raakte. “Douze points”, riep ik. Meteen gevolgd door: “Die wil ik zingen!” Ik begon vlijtig met instuderen, maar het was coronatijd en echt een aanleiding om er serieus mee aan de slag te gaan, was er niet. Tot ik dit voorjaar weer zangles ging volgen en gevraagd werd of ik mee wilde doen bij het eindconcert van Muziekschool Pianoforte op 10 juli in MFC Carrousel in Ommen…

Het was bloedheet op het podium, maar ik stond er.
Eindelijk.

Voilá… eindelijk. Meer lezen »

Schrijven is vurrukkulluk

black and red typewriter

Op het Getuigschrift
staan de woorden:
scripta manent, verba volant.
Het geschrevene blijft,
woorden vervliegen.

Woorden die dreigden te vervliegen, ving ik in een verhaal. Het was de eindopdracht van de module Romans & korte verhalen van de Schrijversacademie. Ook deze module was, na de Basis en Poëzie, een vurrukkulluke ervaring. Wederom heb ik me in een snoepwinkel gewaand. Elke woord, elke zin, elke wending in het verhaal is een keuze. Wat een hemelse speelruimte.
Ik schreef en schrapte, killde aantrekkelijke darlings, groef in mijn ziel en spuugde het, omgeven van klodders fantasie, weer uit. Dit proces, dit pure maken, dit is waar mijn innerlijke noodzaak ligt.

Het betreffende verhaal publiceer ik niet, maar het bestaat. De woorden zijn gevangen in een ordinair Worddocument. Daar laat ik ze een tijdje gisten, tot ik ze weer liefdevol kan oppakken om ze in te metselen in het verhaal waar ze om vragen.

Omdat ik de opleiding Creatief Schrijven Compleet doe, mag ik gewoon nog twee modules doen. Ik weet nog niet welke, maar het gegeven is heerlijk!

Wordt vervolgd.

Schrijven is vurrukkulluk Meer lezen »

Podiumdier

Dit ben ik ook. Entertainer, zangeres en soms malleliedjesmaker. Niet als carrière, wel als een van de vele dingen die ik vol overgave doe. Omdat ik graag creëer, wil maken, omdat ik van het podium hou en van voor groepen staan.

Nee, het is niet mijn dagelijkse job, maar ik neem de skills en het plezier wel mee in mijn werk. Daarom heet mijn bedrijf ook Jeanette Croezen&. Mijn naam voor wie ik ben, de & voor wat ik doe, wat altijd in het verlengde ligt van het eerste.

Podiumdier Meer lezen »

Hoop kun je trainen

crop barista putting signboard with open inscription on glass wall

Het puzzelt me al een tijdje waar die mateloze woede in de samenleving toch door wordt gevoed. Waar die vandaan komt is minder hoge wiskunde. Angst. Het is puur Maslov, als er aan de poten van je bestaan gezaagd wordt en je ervaart de regering, de instanties als de boosdoener, dan richt zich de woede tegen een gezamenlijke vijand. Maar die woede wordt gevoed, verspreidt zich steeds meer en ook om steeds ‘kleinere’ dingen. Tussen aanhalingstekens, want het wordt niet als klein gevoeld natuurlijk.

Vanmorgen las ik dit artikel in Trouw en ik denk dat daar een grote angel zit. De online bubbel als perceptie van een binnenwereld, waardoor mensen niet meer kunnen omgaan met andersdenkenden. “Mensen leveren zich uit aan machten in het publieke domein, waardoor ze de controle verliezen over hun persoonlijke ruimte. Iemand die heel zijn intieme leven in de openbare ruimte gooit, geeft ook zijn privacy weg. (…) Gevestigde media doen aan die vervaging van grenzen mee, spreken hun publiek met ‘jij’ en ‘je’ aan. Daarmee heffen we de sociale distantie op die het mogelijk maakt om de publieke ruimte relatief objectief te houden. Die distantie zorgde vroeger voor gereserveerdheid en matiging van emoties. Die zijn verdwenen. (…) Mensen verwachten van het publieke domein de instemming van een binnenwereld en kunnen elkaar steeds minder goed verdragen.”

Daarom pleit ik ook altijd voor dialoog en verbinding in plaats van debat, wat tegenwoordig toch vaak meningenschieten is. Stefan Hertmans noemt in het interview ook nog even de G1000, waar mensen door loting, uit alle lagen van de bevolking ineens samen over gedeelde vraagstukken konden spreken. En dat werkt, dat hebben wij als G1000-organisatie in Coevorden ook gemerkt. Qua concrete projecten leverde het misschien minder op dan mensen verwachtten, maar in de verbinding en het buiten de bubbel treden des te meer.

Stefan Hertmans ziet in hoop het antwoord. “Woede is rauwe energie, hoop is een attitude. Het goede nieuws is: die kun je trainen.” En ik denk ook dat die hoop er is. Want hoe hard de maatschappij nu ook lijkt, onder alle haat en geschreeuw zit nog altijd een mens. Een mens dat liefde en aandacht nodig heeft, dat gehoord wil worden en de angst weggenomen. En dat gaat niet als je in een bubbel elkaars gelijk alleen maar bevestigt. Juist door die hand te reiken, voorbij de verschillen naar de mens te kijken, kun je het tij keren.

Hoop kun je trainen Meer lezen »