Jeanette

Niet grappig

crop unrecognizable woman sitting with hands on laps in darkness

Alle vrouwen kennen dit. Het moment dat je je ongemakkelijk voelt door een blik of opmerking. Het is niet zo groot als een aanraking, laat staan aanranding of verkrachting, maar het is wél grensoverschrijdend.

Maar we wuiven het weg, worden uitgelachen als we er boos om worden of een rood hoofd krijgen en als je het lef hebt er iemand op aan te spreken, krijg je ‘stel je niet zo aan’ of ‘het is maar grapje’.

Maar iedere grensoverschrijding verwondt en tast je gevoel van veiligheid aan. En iedere keer als het wordt weggewuifd, uitgelachen of gebagatelliseerd, wordt het meer en meer gemeengoed en onderdeel van een cultuur.

#Metoo gaat over meer dan seksueel misbruik. Het gaat ook over deze schijnbaar kleine incidenten. Het beschadigt, het tekent en het is niet normaal.

Daarom is het goed dat Tim Hofman dit naar buiten brengt. Dit gesprek moet gevoerd worden en het gedrag aangepakt. En helaas laten de reacties onder berichten hierover zien, dat er nog een hele wereld te winnen is.

In gesprek komen en blijven

Met kleine stapjes je huis en leefomgeving verduurzamen. Daar geloven ze in Hoogeveen wel in. Daarom is er voor eigenaren van koopwoningen in het goedkopere segment het project ‘Toekomstbestendige woningen smeden’. Wooncoaches helpen bewoners in een aantal aangewezen straten met energiebesparing, verduurzaming en het levensloopbestendig maken van de woning. “Niet alles tegelijk en we beginnen vanuit de behoefte van de bewoners,” vertelt Frederike Lunenberg, sociaal werker en uitvoerend projectleider van de wooncoaches.

De wooncoaches zijn zes vrijwilligers die zich na een oproep hebben aangemeld. “In het afgelopen jaar zijn ze opgeleid, zodat ze mensen op het gebied van energie, duurzaamheid, veiligheid en langer thuis wonen kunnen adviseren.” Ze gaan met de bewoners in gesprek om te kijken wat ze nodig hebben om hun woning toekomstbestendig te maken. Daarbij gaat het niet om grootschalige verbouwingen, maar om relatief simpele oplossingen, zoals tochtstrippen, ledlampen, groen in de tuin, het verwijderen van drempels in het huis; alles wat er aan aanpassingen aan de woning en omgeving gedaan kan worden, zonder dat daar meteen een aannemer aan te pas moet komen.

Lees het volledige artikel op de site van Regio Deal Zuid- en Oost-Drenthe.

Sssssh…

Wat me aan het eind van het jaar altijd opvalt, is dat er voor het nieuwe jaar ineens nog van alles moet gebeuren. Nee, voor de feestdagen zelfs. Begin november lijkt de hele wereld een beetje gek te worden. Terwijl de aarde verstilt, de plantensappen langzamer gaan stromen, rent de mens steeds kippiger zonder kop rond.

Waarom volgen we het tempo van de natuur niet wat meer? Juist in verstilling ontkiemen lentefrisse ideeën die in de zomer tot wasdom kunnen komen. De herfst is er om vruchten te plukken en alle overbodige ballast weg te laten stormen. Zalig toch?

De commercie van de kerstplaatjesperfectie laat ik nu nog achterwege, maar lieverds, laat je toch niet zo opjagen. Zeg een keer stop. Stilstand is echt niet altijd achteruitgang, het is ruimte creëren om te zien in plaats van te kijken, te luisteren in plaats van te horen en te voelen in plaats van te denken.

Ssssssh…

‘Waar ik moet zijn’ in beeld

Bij het eerste concert van het Levensliedproject maakte mijn zoon opnames met zijn telefoon. Bij het tweede deed ZO!34 dat. Het eerste optreden was beter, van het tweede zijn betere opnames, zowel in beeld geluid en het lichtplan. Het is een appels-perengevalletje. Dus heb ik ze beide maar op YouTube gezet. Zo rol ik.

Eerste concert, opname: Tom Croezen.
Tweede concert, opname ZO!34.

Waar ik moet zijn

Opgenomen toen het liedje nog wat onrijp was, op de dag dat ik hees was. Soms lopen dingen nu eenmaal zo. Maar het liedje was geboren! Nu mag het groeien.

Waar ik moet zijn

Zie me staan met al mijn vragen
Niet die sterke vrouw, die alles weet te dragen
Ik ben wel stoer, maar ken ook verdriet
En onzekerheid, al merk je dat nu niet.

Kijk me aan, met zachte ogen
Ik geef het aan je terug, dat kan ik je beloven
‘k Ben maar een mens, net zoals jij,
En die kwetsbaarheid die brengt ons dichterbij.

Het heeft me jaren gekost
Maar ik ben waar ik moet zijn
Afgebroken, opgebouwd
Ik maak me niet meer klein
Al zijn mijn grenzen verwoest
Ik kon weer paaltjes slaan
Ja ik open mijn hart
En ik durf het leven aan

Raak me aan, het mag er wezen
Ja, ik laat je toe, ik heb niets meer te vrezen
Want ik vertrouw nu echt op mij
Verlost van alle angst laat ik de liefde vrij

Het heeft me jaren gekost
Maar ik ben waar ik moet zijn
Afgebroken, opgebouwd
Ik maak me niet meer klein
Al zijn mijn grenzen verwoest
Ik kon weer paaltjes slaan
Ja ik open mijn hart
En ik durf de liefde aan

Het leven gaat z’n eigen weg,
brengt mensen op je pad
Van wie je als je wilt heel veel kunt leren
Soms zijn ze mooi, soms zijn ze fout
en niet wat je verwacht
Maar je kunt het altijd ten goede keren.

Het heeft me jaren gekost
Maar ik ben waar ik moet zijn
Afgebroken, opgebouwd
Ik maak me niet meer klein
Al zijn mijn grenzen verwoest
Ik kon weer paaltjes slaan
Ja ik open mijn hart
En ik durf jouw liefde aan

Ik raak je aan, je mag er wezen
Kom maar, laat me toe,
je hebt echt niets te vrezen
Toe, vertrouw nu maar op mij
Verlos je van de angst en laat je liefde vrij

Tekst en muziek: Jeanette Croezen