Blog

Fulltime

building steps architecture interior

Het is het stokpaardjes van een aantal columnisten en nu de druk op de arbeidsmarkt wel erg groot wordt, schreeuwen ze alleen maar harder dat we allemaal meer uren moeten werken. Iedereen moet bijdragen aan de maatschappij en in hun beperkte denken kan dat alleen door de week vol te proppen betaalde arbeid.

Ik vrees echter dat de maatschappij nog veel harder gaat rammelen als het all work no play wordt. Niet alleen gaat het ten koste van de gezondheid, het werkgeluk en daarmee de productiviteit en de economie, maar ook van andere belangrijke pijlers die de samenleving vormgeven: zorg, cultuur, sport, natuur en het verenigingsleven.

Door alle bezuinigingen in de zorg, komen steeds meer zorgtaken terecht bij naaste familie en vrijwilligers. Maar niet alleen dat, de talenten die mensen hebben om hun werk te doen, zetten ze ook met veel liefde en bevlogenheid vrijwillig in bij scholen, theaters, sportverenigingen, evenementen, politiek, maatschappelijke initiatieven, natuurclubs, liefdadigheidsinstellingen etc..

Een wereld waarin alleen maar geld verdiend wordt, is een schrale en de focus op meermeermeer doet onze maatschappij aan alle kanten piepen en kraken. Je moet er toch niet aan denken dat er straks naast al dat gepiep en gekraak geen lucht meer is om ontspannen te ademen, om de ziel te voeden, om lief te hebben en te spelen?

[nav dit artikel]

Lang leve het amateurisme

photo of flock of birds in the sky

“Waarom staat er levensamateur in de bio van je LinkedIn en Twitter?”

Guido Rijnja zette ooit dit prachtigs op Twitter. Dit is hoe ik het leven wil aangaan. Dat geldt ook voor mensen, relaties en daarmee mijn werk. Zonder verwachtingen, zonder labels, onbevangen, open en vrij.
Het leven heeft me daardoor meerdere malen verrast. Ik doe daarom ook niet aan programma’s, producten en diensten, ik heb geen elevator pitch. Noem het maar amateurisme, graag zelfs.

Ik ben vol overgave een levensamateur.

Kloppend hart voor de regio

Als freelancer schreef ik af en toe al wat artikelen voor de Regio Deal Zuid- en Oost Drenthe. Interviews met de mensen achter de projecten, de pioniers, de mensen van de dagelijkse praktijk. Enorm inspirerend om met deze bevlogen mensen te mogen praten. In november kreeg ik de vraag of ik dat wilde doen voor een magazine met alle drieënveertig projecten van de Regio Deal. Natuurlijk riep ik meteen “Ja!”.

Bij ieder project langsgaan, meerdere mensen spreken en daar een uitgebreid artikel over schrijven, bleek iets te ambitieus in tijd en geld. Maar met een gerichte vraag om input, een hele hoop mails, telefoontjes en echt leuke gesprekken is het toch gelukt. Mede dankzij de samenwerking met Cindy van der Pal en Helga van Raan is het een schitterend document geworden van de eerste jaren Regio Deal Zuid- en Oost Drenthe. En dat is niet zozeer mijn verdienste; dat is vooral toe te schrijven aan al die mensen die het hart voor onze regio op de goede plaats hebben zitten.

Ooit heerste hier lethargie, een soort klakkeloos neerleggen bij het stempel ‘krimregio’. Ik heb me daar altijd tegen verzet. Mijn eerste moppertweet daarover stamt uit 2011. Niet alleen omdat ik er een self destroying prophecy in zag, maar ook omdat ik altijd heb geloofd in de kracht van de regio. We hebben ruimte om te leven, een goede werkethiek en weten wat omzien naar elkaar echt betekent. Het achterste van de tong zie je hier niet snel en er worden een hoop katten uit bomen gekeken, maar als een Drent je eenmaal in het hart gesloten heeft, gaat ie voor je door het vuur. En dat is het kloppende hart dat deze regio zo mooi maakt en nog veel mooier gaat maken. De projecten van de Regio Deal bewijzen dat.

Panta Rhei

Alles is vloeibaar, roep ik regelmatig. Vloeibaar, omdat wij mensen zijn en geen robots, natuur, geen construct en omdat we samen léven in plaats van onderdeel te zijn van een systeem. En toch doen we niets anders dan ons vastklampen aan systemen, dogma’s, conventies, afspraken en bevechten we ons piepkleine stukje aarde, tenminste, dat wat we ‘van ons’ hebben gemaakt, en sluiten anderen buiten.

Het gaat er bij mij niet in, ik snap het niet en ik voel het niet. Alles is toch veel organischer? Dag bestaat niet zonder nacht, zacht niet zonder hard en kou niet zonder warmte. Het zijn daarmee geen tegenstellingen, maar één geheel.

Dit zijn van die dingen waar ik over mijmer als iemand weer aan me vraagt wat ik wil worden nu ik groot ben. “Dan kan ik het delen.” Lief bedoeld natuurlijk, maar daarmee doe ik gelijk al een concessie aan mezelf. En juist mezelf breng ik mee, als een van jullie, als een van ons, als een van het universum.

Er is gewoon genoeg, abundance. En dat geeft mij het vertrouwen dat ik mezelf niet met geweld in een voorgevormd construct hoef te wurmen. Alles stroomt, niets is bestendig, Panta Rhei.

“A human being is a part of the whole called by us universe, a part limited in time and space. He experiences himself, his thoughts and feeling as something separated from the rest, a kind of optical delusion of his consciousness. This delusion is a kind of prison for us, restricting us to our personal desires and to affection for a few persons nearest to us. Our task must be to free ourselves from this prison by widening our circle of compassion to embrace all living creatures and the whole of nature in its beauty.” – Albert Einstein

@Coevordenaren-blogs

Gut, ik was ze bijna vergeten, maar in mijn tijd als opperhoofd van het twitteraccount @Coevordenaren schreef ik ook wekelijks een blog over de twitterweek van de weektwitteraar van dienst. Toevallig stuitte ik al googlend weer op zo’n blog en eerlijk is eerlijk, het is fijn om terug te lezen. Wat hebben we in Coevorden mooie mensen. En wat was twitter gezellig toen, zorgeloos bijna.

Stiekem hoop ik dat de haters en splainers en trollen en gekkies, droeftoeters en azijnpissers hun eigen gekleuter een keer moe worden en een andere zandbak opzoeken. Power to the leuke mensen! Want wij zijn met meer. Ook buiten Coevorden.

UPDATE: Nu de Coevorder Courant stukje bij beetje wordt opgeslokt door het Dagblad van het Noorden zijn de blogs voorgoed verdwenen.
Het waren drie mooie jaren.