Blog

Mijn leven is een lied waard

Coevorden is in 2021/2022 Culturele gemeente van Drenthe. Onder de titel Cultureel Coevorden organiseren ze tal van activiteiten met één gemene deler: verhalen. Coevorden heeft met haar boeiende historie natuurlijk een grote verhalenrijkdom, maar ze willen ook de verhalen van de huidige Coevordenaren vertellen. En toen was daar ineens het project Jouw leven is een lied waard.

De opdracht was een lied over je leven te schrijven. Ik vermoed dat ik over mijn leven twee albums vol zou kunnen schrijven, maar dit vroeg om een gecomprimeerd compromis. Ik schreef en schreef, ik killde darlings, vulde prullenbakken met kladjes, maar ineens had ik: “Zie me staan, Kijk me aan, Raak me aan”, met als gedachte erachter: kwetsbaarheid.

Er ontstond een melodie. Een melodie met een bepaald construct, dat het me, qua tekst, weer niet heel gemakkelijk maakte. Ik schreef en schreef wederom, klankte met Martijje, herschreef en uiteindelijk was er een liedje. Een dummy, een prototype. Met een bevriende muzikant zocht ik de akkoorden uit; dat kan ik echt nog niet alleen, en het liedje bleef groeien. Dag in dag uit was het liedje bij me.

Op zondag 3 oktober ging ik bij Martin Sterken de studio in. De laatste tekstregels had ik ’s morgens nog aangepast. Mijn stem was niet al te best; ik vermoed dat neusdruppels niet zo goed zijn voor je stembanden, maar ik zong mijn liedje voor het eerst echt. Martin werkte aan een mooie begeleiding op piano en ik gaf alles, binnen de mogelijkheden, om er een mooie opname van te maken.

Maar pas toen kon het liedje echt tot wasdom komen. De akkoorden richtinggevend, de woorden definitief. En nu komt voor mij de échte primeur eraan. Op 30 en 31 oktober vertolk ik het liedje tijdens de concerten van dit prachtige project. En mijn verhaal is één van de zestien liedjes. Zestien mensen met zestien eigen levensverhalen. Via Theater Hofpoort kun je kaarten bestellen. Tissues meenemen wordt aanbevolen.

Partir, c’est mourir un peu.

Drie jaar geleden volgde ik theaterlessen bij Loods13 en werd ik geraakt door de liefde en bevlogenheid van de medewerkers, docenten en leerlingen die in de Flintstraat rondliepen en de relevantie van hun werk. Ik voelde dat ik meer wilde doen voor deze mensen.

In december 2018 voerden we (ja, ik had geauditeerd en mocht meedoen, ander verhaal) de heerlijke kerstvoorstelling Scrooge op. Dat werd een totaalbeleving met een warme ontvangst en een heerlijke stamppotmaaltijd. En daar waren vrijwilligers voor nodig. Mij werd gevraagd of ik als vrijwilligerscoördinator wilde zorgen voor werving en in korte tijd hebben we een enthousiaste club vrijwilligers bij elkaar gekregen. Deze mensen bleken goud!

Ook in de jaren daarna hebben we met heel veel plezier geholpen bij voorstellingen, lessen, activiteiten en niet te vergeten, de verhuizing van de Flintstraat naar het Aziëhuis in het Rensenpark. Ik ben nog een tijdje verantwoordelijk geweest voor de verhuur van de zalen, maar het belangrijkste was ‘mijn’ club vrijwilligers.

En ondanks de oprechte liefde die ik voor hen allemaal voel, stop ik ermee. De club staat, de organisatie van Loods13 kan het zelf opvangen en voor mij werd het steeds lastiger combineren met mijn zp- en freelanceklussen. Te fragmentarisch werken maakt mij niet gelukkig, dus ik moet keuzes maken.

Het mooie is, dat we eigenlijk niet eens echt afscheid nemen. Ik blijf in de buurt en mijn hart heeft altijd een plekje voor Loods13.

Kwetsbaarheid

“Vulnerability is not about fear and grief and disappointment;
it is the birthplace of everything we’re hungry for.”

– Brené Brown –

Het eeuwige ja-maar-wat-wil-ik-nu-écht? ontdek je niet vanuit je veilige bubbel. Daar uitstappen is griezelig misschien, maar je ervaart uiteindelijk wel hoe het leven voelt. En vanuit die ervaring kun je onderzoeken waar je hart ligt, wat je raakt en waar je voluit voor wilt gaan.
Leven aan de oppervlakte is zo makkelijk en verleidelijk, maar je komt er werkelijk geen stap verder mee. Zelf heb ik ook vaak die weg gekozen, de pijn vermeden en lekker comfortabel rondgedobberd, als een suffig badeendje in lavendelschuim.

Na een persoonlijk heftig jaar, heb ik ervoor gekozen de kwetsbare weg in te slaan. De echt kwetsbare. Niet de weg online, niet de weg van het posten van inspirerende quotes, maar de weg van real life aangaan, voelen en bruut eerlijke zelfreflectie. De bubbel mag kapot.

Licht uit, spot aan

people at theater

Stel je bent een hobbyzangeres. Je hebt een zanglespresentatie in het lokale theater. Je koos zorgvuldig een liedje uit dat bij je past, je hebt weken geoefend, je voelt het liedje tot in je tenen, kocht een kekke jurk en wordt dan geconfronteerd met een pianist die te langzaam speelt en akkoorden misgrijpt. Signalen naar haar komen niet aan, maar de spot is op jou gericht.

Gisteravond keek ik deze video terug en realiseerde me, dit is het leven. Zelf kun je denken op alles voorbereid te zijn, maar je hebt te maken met anderen en teveel onzekerheden om de uitkomst te kunnen voorspellen. Deze speling is de grootste hobby van het lot en daarom liet ik bij dit optreden op een gegeven moment los. Ik had een verhaal te vertellen en niets of niemand kon me nog tegenhouden.

Uiteindelijk klonk er applaus en was het publiek, met mij, geraakt. Het was een belangrijke les om vooral bij mezelf te blijven. Te geloven in wat ik te geven heb en me niet af te laten leiden door een omgeving op wie je niet altijd kunt bouwen.

Vertrouwen in jezelf. Stop dat vooral in je rugzakje, want hemel, wat heb je dat vaak nodig in dit mallotige leven.

Voilá, niet bij de bakker

person mixing dough

Een tijdje terug was op social media de hashtag #bijdebakker trending. Bottom line was dat creatieven met enige regelmaat de vraag krijgen om iets gratis of voor een habbekrats te doen. “Het lijkt ons zo leuk om daar dan live muziek bij te hebben. Je snapt dat we er helaas geen budget voor hebben, maar de naam van jullie band / ensemble komt natuurlijk wel onder ogen van alle bezoekers. En natuurlijk krijgen jullie wel consumptiebonnen.” Er is geen bakker die je een brood meegeeft als je zegt het niet te kunnen betalen, maar waarom wordt dat wel van artiesten en muzikanten verwacht?

Nu ben ik geen groots zangeres en momenteel ook muzikantloos, maar ik moest hieraan denken toen ik een nieuw liedje aan het instuderen was. Voilá, het prachtige songfestivalliedje van Barbara Pravi. Ik spreek een aardig woordje Frans, ik ben dol op chanson en deze ligt me qua bereik wel, maar ik ben er nog lang niet. De timing is houterig, de melodie zit er nog niet goed in, de tekst ken ik nog niet goed, waardoor de uitspraak magertjes is en het is allemaal nog niet geautomatiseerd genoeg om de boodschap echt uit te kunnen dragen. Kortom, voor ik zo’n liedje echt naar tevredenheid kan zingen, ben ik weken verder.

Dus als je een artiest vraagt: ‘wil je een half uurtje komen optreden, maar we hebben geen budget’, realiseer je dan goed dat je eigenlijk een bakker vraagt gratis krentenbollen weg te geven.

In de tussentijd ben ik gewoon lekker voor mezelf, zonder winstoogmerk, het liedje aan het instuderen. Geen idee of ik er ooit mee ga optreden, maar ik geniet er zo ontzettend van. En hoe dat dan klinkt? Nou eeh… zo.